Rushhour

از تنهایی خودم به همان اندازه که از تنهایی تو بیم دارم نمی ترسم

 که مرا به سمت سرزمینی سوق می دهد آفت زده

که نقش خیال تو برپیکره اش نقش بسته

وای ... وای ... وای ...

وای اگر این دلهره رنگ حقیقت بر خود بگیرد

وای اگر زمزمه های لب ترس حقیقت داشته باشد

وای اگر آرامش دریای طوفان زده ام باز نگردد

که تبعید شده ی ساحلی پر از رد پای تو خواهم شد

آهسته گم می شوم آهسته خاکستر آهسته بر باد

لا به لای شعرهایم قدم می زنم که عطر تو پابرجاست

مرور می کنم چهارشنبه بارانی ام را

می ترسم از چشمانی که سرد و بی روح شده اند

پیدایم کن ، پیدایم کن ، من مسافر شهر چشمان تو بودم

به آینده می نگرم ، قابی شکسته ای که شیشه هایش خرد شده اند

و اکنون ... نمی دانم

خانه ای متروک و مطرود

گندم زاری به آتش کشیده

و مترسکی که ملتمسانه چشم به آسمان دوخته و می گوید بیایید

شاید قطره ای آب ...

دریغ از آنکه روحش را به اسارت برده اند

نگاهی که می لغزد ...

صدایی که می لرزد ...

و لبخندی تلخ که بر لب دارد

بی آنکه بداند چرا

گم شده ام میان چراغ دو تیر برق کوچه

خاموش شد

نه دیروز ، نه امروز و نه فردا

من از قبل مرده ام

وقتی که می بارد از هر سو درد

وقتی که چشمانم می گردد پی روزنه ای بر نور

میان حضور موزون سکوت  

دستانم سرد

جسمم بی روح

واژه هایم بی رنگ

چمبره به روی سینه ام ترس و وحشت

تا چشم می بیند دیوار هست و دیوار

لمس بی انتهای رج های آجر

لمس خاطره های به جا مانده بر سنگ

دیوار ...

دیوار ...

دیوار ... 

دیواری بین من و تو

بوسه ای بر لب مرگ خواهم زد

آخرین قطره ی اشک را خواهم ریخت

 تن عریان درختی به تبر خواهم زد

خسته ام از جور و جفایی که بر من شد

دستی به دست نوازشگر درد خواهم زد

رقص باد به روی گندم زار چه زیباست

آتشی بر مزرعه خشک وجودم خواهم زد

می شنوم از دور  قناری ها می خوانند

بر لب و بغض گلو مهر سکوت خواهم زد

پایان